Διάβασμα, διαγωνίσματα, πρωινό ξύπνημα για το σχολείο, εκατοντάδες ώρες στο φροντιστήριο, άγχος, θυσία τα ξέγνοιαστα χρόνια της εφηβείας, όλα δοσμένα στο βωμό της επιτυχίας στις Πανελλαδικές εξετάσεις!

Αυτή είναι περίπου η καθημερινότητα, η ζωή χιλιάδων 18άρηδων μαθητών στη χώρα μας, εδώ και αρκετές δεκαετίες. Η καθημερινότητα αυτή μοιάζει μονόδρομος, σχεδόν μοναδική επιλογή για τους πιο πολλούς. Είναι όμως έτσι;

Είναι πράγματι τόσο καθοριστική για το μέλλον των παιδιών αυτή η διαδικασία; Και αν ναι, πως πρέπει να την διαχειριστούν τελικά οι μαθητές, οι οικογένειες τους, οι δάσκαλοι τους;

Αυτό που συχνά ξεχνούν οι περισσότεροι είναι πως για την Πανελλήνιες εξετάσεις δεν αρκεί η ευφυΐα και οι γνώσεις, αλλά απαιτείται σωστός προγραμματισμός, οργάνωση, ψυχραιμία και ορθή διαχείριση του άγχους. Το άγχος, ως γνωστό, σε τέτοιες περιόδους είναι μία φυσιολογική αντίδραση, την οποία μάλιστα, αν την διαχειριστεί κανείς σωστά, μπορεί να γίνει ακόμα πιο δημιουργική.

Οι οδηγίες, λοιπόν, που δίνουν οι επιστήμονες, οι ειδικοί ψυχολόγοι εφήβων είναι οι μαθητές να οργανώσουν έτσι το διάβασμα και τις επαναλήψεις τους, ώστε να περιορίσουν το στρες. Αυτό σημαίνει πως χρειάζεται να συζητούν, να ζητούν την βοήθεια των καθηγητών τους, τόσο στην οργάνωση τους προγράμματος όσο και στην επίλυση όλων των αποριών τους, επαναλαμβάνοντας δύσκολα σημεία της ύλης, απαντώντας σε κάθε ερώτηση, καλύπτοντας τα κενά, έστω και της τελευταίας στιγμής.

Επίσης, κάτι που πρέπει να θυμούνται οι μαθητές είναι ότι η συνεχής και εξαντλητική μελέτη δεν εγγυάται πάντοτε την επιτυχία. Η συνεχής και χωρίς παραγωγικά διαλείμματα μελέτη επιτείνει το άγχος, προκαλεί υπερένταση, εμποδίζει την συγκέντρωση και, τελικά, περιορίζει την πνευματική απόδοση των μαθητών.

Στην καλύτερη διαχείριση αυτής της ψυχοφθόρας κατάστασης, καθοριστική είναι η στάση που θα κρατήσουν οι γονείς. Αυτό που έχουν ανάγκη οι υποψήφιοι, δεν είναι, βέβαια, κάποιους που θα επιτείνουν το άγχος τους και θα ενισχύσουν τον πανικό τους. Αντιθέτως, θέλουν να ξέρουν πως έχουν την οικογένειας τους στο πλευρό τους, αλλά ως ήρεμη δύναμη και με διακριτικό τρόπο. Φυσικά, κάτι τέτοιο προϋποθέτει οι ίδιοι οι γονείς να ελέγχουν τον δικό τους πανικό. Κάνοντας θετικές σκέψεις ενθαρρύνοντας τα παιδία, χαλαρώνοντας και συζητώντας μαζί τους όταν εκείνα τους το ζητούν, θα γίνουν ο αρωγός που έχουν ανάγκη σε αυτή την πρόκληση που καλούνται να αντιμετωπίσουν.

Αυτό που πρέπει, λοιπόν, όλοι, γονείς και δάσκαλοι να θυμόμαστε, είναι, ότι χρειάζεται να κρατήσουμε την ψυχραιμία μας, να στηρίζουμε την πορεία τους στο δρόμο για την επιτυχία.

Με αγάπη και διακριτικότητα, ας μην ξεχνάμε ότι η αγωνία είναι κοινή, ο αγώνας όμως είναι των παιδιών μας.

ΛΕΛΕΣ ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ

ΣΥΜΒΟΥΛΟΣ ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΙΚΟΥ ΠΡΟΣΑΝΑΤΟΛΙΣΜΟΥ